2009
Bazen behinik gabeko sar dadila kalabazankalabaza anderea
-1-
Horrela beharko du ba
hala bazan ta ez bazan,
orain sortuko dudana
sar dadila kalabazan.
Eta polita ez bada
atera dedilla plazan.
Istoria hasi orduko
ordena saltoka dantzan.
Zintzoa gaizto izango den
horixe daukat zalantzan,
koherentzia ezin dut
iñolaz zutikan etzan.
Norbaitek esango al dit
istoriak zertan datzan?
Horrela zentzu pixka bat
behingoagatik har dezan.
-2-
Ipuineko pertsonaia
pentsatu behar hasteko,
denbora asko ez daukat
detaileak zehazteko.
Aita izango da baina,
familia babesteko,
beldurrik ez du izango
berea defendatzeko.
Ez eta zahartzen denean
zahartuta ikusteko
bere inguruko denek,
denek baitute maiteko.
Gaueko loa ez du beharko
ametsetan bizitzeko
esna dagoela ere
ametsak ditu beteko.
-3-
Entzundako hitz goxoak
gordeko ditu barnean
ta ez ditu aterako
beharrik izan ezean.
Familiaren ondoan
esnatuko da goizean,
txikiei ipuin arruntak
kontatuko iluntzean.
Ta emazte perfektua
utzi gaberik atzean
zoriontsu izango da
duenean pentsatzean.
Baina dena aldatuko da
txarrera egun batean,
gaiztoa bere papera b
etetzen hasten denean.
-4-
Gaiztoa izango zuen
gorputzean lehendikan,
kantzerra edukiko du
lanerako irrikitan.
Ta ez du atera nahiko
barrutikan inondikan.
Protagonistak ez dauka
pentsatu beharrik birritan,
borrokatzeko indarra
izango du bizirikan,
aurrera aterako da
izan arren izerditan.
Buruari esango dio
gezurrik gabe egitan:
“zintzoak ez dio izango
gaiztoari beldurrikan!”.
-5-
Istorioa zihoan
aurreraka tipi-tapa
baina bukatu nahi nuen
azkar-azkar ta presaka.
Ipuina inolaz ere
ezin nuen guztiz tapa,
ideia denak nituen
aurreraka atzeraka.
Sormenaren hariari
ezin dut segi tiraka,
sentimendu gordinekin
ez baitut egin nahi talka.
Ideiak gida baimenik
gabe dabilzkit bueltaka:
“etzazu aurrera egin”
behin eta berriz esaka.
-6-
Gaizki egin nezakeela
zeharo nuen ahaztua,
barkamena hala ere
izan dut lagun prestua.
Desordena usainduta
sentitzen naiz biluztua
ordenarentzat lekua
beti daukat aurreztua.
Gauza bakoitza ez daukat
nahi bezala orraztua,
ta esperantza jaunari
luzatu gabe eskua,
pikutara bidali dut
nire amets amestua:
“Bazen behin”ez bukatzen den
istorio marraztua.
atzera